Pauline 的个人资料¯¨´*·~-.¸¸,.-~*´PoY¯¨´*·...照片日志列表更多 工具 帮助

日志


1月6日

Alumni VS NewYear Party

วันที่ 30 ธค.ที่ผ่านมาเพิ่งไปงานศิษย์เก่าที่ จุฬาภรณ์ มุกดาหาร มาด้วยแหละ  ก้อได้เจอเพื่อนๆพี่หลายคน ที่แทบจะจำหน้าไม่ได้ นึกชื่อไม่ออกกันเลยทีเดียว ก้อแน่ล่ะก้อมันตั้ง 10 ปีได้แล้วนี่ที่จบมา(ม.ต้น)  หลักๆคือได้ไปพบหน้าค่าตากันจิงๆเลย  เพราะได้คุยกะรุ่นพี่แค่ไม่กี่คนเท่านั้นเอง ส่วนเพื่อนๆก้อได้พูดคุยทักทายกันบ้างเล็กน้อยถึงปานกลาง  งานกลางคืนเนี่ยขำจิงๆ เพราะตอนแรกก้อเครียดเรื่องชุดกันมาก  เพื่อนๆในกลุ่มนี่แต่งซะสวยปิ๊งกันทุกคนเลย  ปรากฏว่าพอไปถึงงานเค้าใส่กางเกงยีนส์เสื้อยืดกันซะงั้น  รุ่นพี่ผู้ชายบางคนเซลฟ์จัดถึงกะเอาเสื้อพละสมัยมัธยมมาใส่กะกางเกงยีนส์ แถมเอาเสื้อเข้าในกางเกงอีกตะหาก โหยย..ทำเอาสาวๆแต่งชุดราตรีนี่เซ็งกันไปเลย หุๆ
 
*******************************************
 
มาถึงการฉลองปีใหม่กัน เริ่มตั้งแต่วันที่ 31 ไปกินข้าวป่ากันเป็นข้าวกลางวัน  มีหมูหันตัวโตด้วย (*_*) หลังจากนั้นก้อไปนั่งย่อย+หาของหวานตบท้าย  ที่"กระท่อมน้อย"น่ารักจริงๆอะ  ต้นไม้เยอะแยะด้วย  มีรูปมาฝากนิดหน่อยลองดูกัน(แต่รูปเน้นถ่ายคนมากกว่ากระท่อม)  อยู่ไปซักพักก้อปลีกตัวไปกิน"แจ่วฮ้อน"กัน  เหมาะกะอากาศหนาวๆมากเลย  แล้วก้อตามประสาของครอบครัวนี้ที่ไม่ค่อยจะ Active กันเท่าไหร่เลยกลับไปนอนรอที่บ้านแล้วกะว่าค่อยตื่นมาตอนใกล้ๆ CountDown
 
เวลา 5ทุ่มครึ่ง  ก้อตื่นกันขึ้นมาครบทุกคนจนได้  ก้อไม่ต้องอะไรมากอะ หาเสื้อกันหนาวตัว กะผ้าพันคออีกผืน เรากะแม่ก้อเรียบร้อยแล้วเดินออกไปยืนรอกันที่รถ  รอไปพักใหญ่พี่แป้งกะปอมก้อยังไม่ออกมา  ก้อบ่นกันอยู่ว่า"ยัยป่านแก้วนี่ชักช้าจิง  เดี๋ยวไม่ได้ CountDown กันพอดี  ชุดเดิมก้อโอเคแล้วทำไมยัยนี่ต้องเปลี่ยนชุดด้วยนะ จะสวยไปไหน!!"  พอพี่แป้งกะปอมออกมา ทุกคนก้อเงียบบบ แล้วก้อเดินทางไปที่ลานน้ำพุ หอนาฬิกา  อ้า..จะเรียกว่าเป็นที่จัดงานปีใหม่ที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดอำนาจเจริญเลยก้อได้(ถ้าเทียบกะกรุงเทพฯก้อ Central World ประมาณนั้นเลยแหละ 55+)  มีเวลาประมาณเกือบ 10 นาทีก่อนจะCountDown กัน แต่เซ็งพิธีกรมาก  แทนที่จะช่วย built อารมณ์เรื่องปีใหม่กันก่อน  ดั๊นขอเล่าประวัติสวนสาธารณะ(สถานที่จัดงานนี้อะ)ตอนอีก 5 นาทีเที่ยงคืนซะงั้น  ประวัติก้อเรียบง่ายธรรมดา พิธีกรเล่าช้าๆเนิบๆ  แต่คนฟังกลับตื่นเต้นกันมาก เพราะลุ้นว่าพิธีกรจะเล่าจบทันเวลาได้CountDown กันรึป่าว??  และเวลาก้อมาถึง  "...เราจึงได้สวนสาธารณะแห่งนี้มาด้วยประการฉะนี้  ขอให้ทุกท่านช่วยกันดูแลเป็นหูเป็นตาเพื่อให้ยังคงสภาพอยู่กับจังหวัดอำนาจเจริญของเราไปได้นานๆ นะครับ 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1 Yeahhhh" เฮ้อ..ทันจนได้  ปังๆๆๆ (เสียงพลุ) พอเห็นพลุสวยๆก้อลดความเซ็งพิธีกรไปได้เยอะ  แต่การได้ดูพลุอยู่ตรงที่จุดพลุพอดีเลยนี่มันดีจิงๆ  เพราะพลุมันอยู่บนหัวพอดีเลยอะ มันระเบิดทีรู้สึกเหมือนมันกระจายอยู่รอบตัวเราเลย  สวยมากกก  พอดูพลุบวกเก็บภาพกันเสร็จก่อนกลับบ้านแม่ก้อเลยเป็นตัวแทนพูดอะไรอย่างนึงที่อัดอั้นอยู่ในใจทุกคนกะพี่แป้ง "แป้งทำไมต้องใส่ชุดชาวนามาด้วยน่ะลูก"0_0" 55+  ลองไปดูรูปนะ ชุดพี่แป้งวันที่ 31 ตอนกลางวัน กะชุดชาวนาตอนกลางคืนอะ  เฮ้อ..ไม่เปลี่ยนชุดซะก้อดีหรอก อิอิ
12月24日

New Year's comming!!

Let's change ourselve with another language,English for fun.
 
Just 7 days from now that next year is comming but these 7 days are terrible days for me.My project is now in progress,having many problems,and going slowly.I am not sure wether I can finish it in this year or not (except the document) but I will try.Okay,before going to another topic please allow me to describe my desk in my bedroom.There are a computer, a lamp,a notebook and a big book on my desk now.Furthermore,I have approximately 20 books and a pile of datasheet on my left hand side on the floor.You see?.To reduce the stress because of these bad environment so I put the punching doll on my right hand side.Whenever I work and have a very big problem I can turn my head to the right then enjoy kicking and punchig that doll so that I will feel better...(just kidding 55+)
 
Sometimes,you may not know that I just have my hair cut since last few days.We will meet again next year so happy new year in advance and wish you happy with your family.Do have fun just one night(to count down and have a party!!) then come back into the real world in the next day.
12月6日

Tell the world which Naruto character you are!!

ใครชอบดูนารูโตะ แล้วอยากฝึกภาษาอังกฤษ  เชิญทดสอบได้..สู้ๆ

"http://www.saiyanisland.com/naruto/naruto.php?naruto=tests/personality"

ส่วนเราทดสอบแล้ว ก้อได้เป็นคนนี้ล่ะ -> ลีคุง!!  ว้าว นี่ชายในฝันเลยนะเนี่ย  เสียอย่างเดียว ดันไปแอบชอบยัยซากุระ

You Are Rock Lee

So you're a little clutzy and a little over eager. Some people might even consider you a loser, but you couldn't care less. You're going to work and work and become strong. Besides, you know that deep down everyone has a soft spot for you.

I am Rock Lee!

 

12月4日

จริงๆแล้ว คนไทยพูดอังกฤษได้ (แต่ปัญหาอยู่ที่กลิ่นปากเท่านั้นเอง)

 
          ช่วงนี้รู้สึกจะทำอะไรก้อผิดพลาดไปซะหมด  นอกจากเรื่องโปรเจ็คท์ที่ไม่ค่อยจะคืบหน้าแล้ว  ก้อยังมีเรื่อง"อ้วน"ขึ้นอีก  เอาแต่ดูการ์ตูนไปวันๆ  เป็นเพราะว่าพี่แป้งน่ะแหละ  ไปเอาการ์ตูนมาจากเพื่อนหลายเรื่องมาก  ทั้ง HunterXHunter  นารูโตะ  ฮิคารุเซียนโกะ  โคนัน(ประมาณ 4 ภาคได้+โคนัน the movies อีก) ฯลฯ แต่ในระหว่างชีวิตอันไร้สาระนั้น ก้อยังอุตส่าห์เสียตังค์ไปสอบอะไรๆ ที่ไม่ธรรมดาอีกตั้ง 2 อย่าง  ก้อคือสอบ TOEIC กะ IAESTE  สอบTOEICเนี่ยคะแนนออกมาแบบ..เกือบจะไม่ผ่านเกณฑ์คนปกติเค้า  ข้อสอบยากสุดๆ  แต่ผลบุญจากการอ่านหนังสือนิดๆหน่อยๆนั่น  กลับช่วยหนุนนำให้สอบ IAESTE รอบแรกผ่านได้!!!  โอ้พระเจ้า..ไม่เชื่อก้อต้องเชื่อ 
          แต่ก้อรู้สึกหดหู่กับการสอบสัมภาษณ์ในรอบ2 มาก-มากที่สุด  เพราะว่าเมื่อประมาณสัปดาห์กว่าๆมานี้เอง  ที่เพิ่งไปสอบสัมภาษณ์ภาษาอังกฤษ(นิดหน่อย) กะบริษัท Osselus มา  พูดภาษาอังกฤษได้ห่วยที่สุดในชีวิตเลย  จนคนสัมภาษณ์ต้องขอให้พูดภาษาไทยดีกว่า  จะได้รู้เรื่องกันซะที  แต่พี่คนสัมภาษณ์เค้าก้อใจดีนะ  เค้าก้อพยายามให้กำลังใจเราว่า  จิงๆแล้วเราก้อพูดภาษาอังกฤษใช้ได้นะ  เค้าฟังเค้าก้อเข้าใจ(มั้ง) ฮือๆๆ  ขอบคุณค่ะที่ให้กำลังใจ  ออกมาแล้วอยากร้องไห้  อายจิงๆ  แต่ก้อได้สำนึกตัวเองแล้วล่ะ  ว่าต้องไปฝึกภาษาอังกฤษมาใหม่  แล้วก้อต้องหาความรู้ติดตัวไว้ด้วย(ไม่ใช่เรียนไปแล้วลืมหมด)  เพื่อนๆก้ออย่าลืมไปทำบ้างละกัน  อย่างน้อยมีประโยคแนะนำตัวไม้ตายไว้ 1 ชุด  เผื่อเจอสัมภาษณ์ภาษาอังกฤษโดยไม่ทราบล่วงหน้า  จะได้ไม่พลาดอย่างเรา
 
ปล.ลืมเล่าๆ  เมื่อวานไปดูละคอนถาปัดมาด้วย  ก้อหนุกดี  แต่นานมากกกก
11月4日

รุ่น 41 จบแล้วว

วันนี้ไปมหาลัยมา  ไปงานซ้อมรับปริญญาของพี่รุ่น 41
จบกันซะแล้ว..ต่อไปก็ถึงคิวเราแล้วอะดิ
เมื่อวานไปเดินหาของขวัญกะพี่แป้ง  ปวดเท้ามาก ได้มา 3 ชิ้น
ให้พี่รหัส(พี่เป้) แล้วก้อพี่มิค  แล้วก้อพี่บอย
 
พี่บอยทำหน้างงมากประมาณไม่ค่อยได้คุยกันไม่ใช่เหรอ 
พี่บอย : (คิด) ยัยนี่คงจะแอบปลื้มเราล่ะสิ  หึๆ เสียใจด้วย       
           นะ  มีแฟนแล้ว..
 ปอย  : (คิด) ไม่ใช่นะพี่บอย ที่ให้ก้อเห็นว่าเจอกันใน 
           MSNบ่อยถามไรพี่บอยก้อช่วยตอบดี ก้อเลยให้ไง
 
เสียดายลืมซื้อให้พี่เอ็กซ์ อีกคน
ก้อพอดีของขวัญมัน 2 ชิ้นลดเหลือ xxx อะ
พอซื้อกลับมาแล้วเพิ่งคิดได้ว่าขาดไปอัน  แหะๆ
(เดี๋ยวทำพี่เอ็กซ์งงอีกคน)
 
วันนี้ไม่รู้ทำไรพลาดไป  โดนเพื่อนมาเรียกพี่ ตั้ง 2 คน
ชั้นหน้าแก่เหรอ..หรือแต่งตัวแก่..หรือไรหว่า..ไม่เข้าใจอะ
โกรธคนเรียกด้วย
 
 ปล.ของขวัญอาจชิ้นเล็กไป  แต่ให้ด้วยใจนะ  พี่ๆอย่างอน
 ปล2.เสียดายนะแนนไม่ไปด้วย ไม่งั้นจะได้ถ่ายรูปกัน
 ปล3.ลืมสำรวจทรงผมเลย  ปีหน้าเอาทรงไหนดีเนี่ย..
เดี๋ยวออกมาไม่เวิร์คเนี่ยเซ็งเลย
ดากะไผ่อุตส่าห์ชวนดูแล้วนะแต่ลืมอะ
หลังๆเป็นตากล้องจำเป็นให้พี่แป้งไปซะแล้ว
 
10月8日

Thailand Open

ไม่ได้อัพมาซะนาน  ช่วงนี้งานไม่ค่อยคืบหน้าเลย(เพราะเป็นช่วงสอบด้วยแหละ)
 
ตั้งแต่พี่แป้งกลับมาจากอเมริกา  ก้อหนุกดีนะ(สงสัยนี่เป็นอีก 1 เหตุผลที่งานไม่คืบหน้า)  โดยเฉพาะตอนแรกๆเนี่ย  ช้อปกันหนุกเลย(ถึงแม้จะมีทะเลาะกันบ้าง)  ผ่านไปไม่ถึง 2 อาทิตย์แค่นั้นแหละ  พอตังค์หมดก้อเลย...ไปไหนไม่ได้  เหอะๆ
 
ก่อนนี้ไปดู Thailand Open มาด้วย(ช่วงก่อนสอบอะ)  คนดูน้อยมาก  ก็ดันไปดูรอบคัดเลือกนี่เนอะ  แต่ไม่คิดว่าคนจะน้อยขนาดนั้น  อุตส่าห์ไปเล่นเกมส์มา  เค้าให้ลูกเทนนิสมา 6 ลูกให้ตีให้เข้ากรอบ 4 ลูกจะได้ เครื่องเล่นmp3 โห..ง่ายๆ แล้วรางวัลเล็กสุดที่เห็นก้อน่ารัก  เป็นหมอนเล็กๆนุ่มๆ  งานนี้มีลุ้นๆ  รีบไปต่อแถวเลย  เพื่อเป็นการชิมลาง  ให้พี่แป้งตีก่อน(อิอิ)  บอกพี่แป้งไปว่า"พี่แป้งสอยมาเลยดีกว่า  ไม่ต้องให้ถึงมือเค้านะ"  พี่แป้งก้อจัดการ  สอยหมวกแล้วก้อพัดมาเลย หึๆ(ก้อเธอเล่นตีไม่เข้าซักลูก)  เริ่มรู้สึกถึงความยากของมันแล้วแฮะ แต่ก้อเอาน่าเราขอซักลูกละกัน  แล้วก้อเริ่มตี 1 2 3 4 5 6 "อ้าว..ครบแล้วเหรอคะ" (ไหงยังไม่เข้าซักลูกอะ)  โฮๆๆๆๆ  ไม่ได้หมอนนุ่มน่ารักเลยอะ  เซ็งงง  แถมยังต้องถือหมวกกะพัดประจานตัวเองอีก  ไม่อยากถือเลยอะ
9月6日

5E's tour

ไปรับน้องมา 3 วัน ที่ระยอง ณ อ่าวไข่รีสอร์ท(ชื่อนี้ป่าว?)
รีสอร์ทหรูดีอะ  มีหลุมกอล์ฟด้วย..ได้ไปตีนิดนึง ไปขอตีกะน้องๆ หนุกดี ชอบๆ อยากตีมานานละ
 
ได้รู้จักรุ่นน้องปี 1 เพิ่มขึ้นหลายคนเหมือนกัน(รวมทั้งปีอื่นๆด้วย)
น้องก้อน่ารักดีนะ  ก้อนั่นล่ะน้า  เด็กๆทำไรก้อดูน่ารักไปหมด 55+
 
หลักๆ ก้อไปดูอาไรๆ ขำๆแหละเนอะ
ก้อฮาดี คุ้มๆ
เสียแต่ว่าแดดแรงไปหน่อย  ตัวดำเลยเนี่ย!!(ห้ามคัดค้านว่าดำมานานแล้วนะ)
 
รวมๆแล้วก้อจะถือว่าหนุกมาก  ถ้าไม่นับตอนที่โดนทิ้ง  ประมาณว่าตอนที่ใครๆเค้าไปเดินเล่นริมชายหาด
แบบว่าสายลมกะสองเรา อาไรประมาณนั้น ^_^"
 
กลับถึงลาดกระบังอย่างสวัสดิภาพตอนบ่าย 4 โมง มีรถมารับด้วย  ดีจัง
 
ปล.ดีใจ..ได้เจอพี่ป้อ  ย่ารหัสที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศด้วย  ไม่เจอตั้ง..หลายปี
ปล2.เสียดายไม่ได้คุยกะพี่อาร์ตเลยเนอะ   นี่ก้อไม่ได้เจอนานเหมือนกัน...
ปล3.ซื้อทุเรียนทอดมาฝากที่บ้านตั้ง ครึ่งกิโลแน่ะ  แต่ที่บ้านก้อไม่พอใจกันซะงั้น หมดภายใน 1 วัน..พลาดไปจิงๆ
ปล4.ไม่ได้ถ่ายรูปรวมสายเลย  ก้อพี่ป้ออะ แอบหนีกลับก่อน
8月24日

วันเกิด+วันว่างๆ

วันเกิดของเราก้อผ่านไปแล้ว
ก้อคือวันที่ 16 ส.ค. ที่ผ่านมานั่นเอง
ก้อขอบคุณทุกคนที่จำได้ละกัน
ส่วนคนที่จำไม่ได้  ก้อ...ไม่ว่ากัน(สงสัยจะโดนแก้แค้น)
 
วันนั้นก้อไปกินหมูกะทะกัน  แล้วก้อบริหารข้อมือกันเล็กน้อย  แล้วก้อมีเค้ก 1 ก้อน 
อ๊ะๆ อย่าคิดว่าทำตัวไร้สาระ มีแต่กินกะเล่น..
เพราะว่ายังมีการตักบาตรบวกเข้าไปด้วยนะ
เห็นมะๆ ใจบุญศุลทานกันทั้งน้านน
(ตอนตักบาตรก้อแอบขอให้คราวหน้า เฮงๆ กันใหญ่)
 
 
หลังจากวันเกิดมา ก้อยังไม่มีไรให้ตื่นเต้น  ดีใจ(ไม่นับตอนได้ของขวัญนะ^^)
แต่ละวันผ่านไปอย่างเชื่องช้า
แล้วก้อตื่นเช้าขึ้นมา  พร้อมกับรู้สึกว่า  เมื่อวาน..โปรเจ็คช้านคืบหน้าไปยังเนี่ย...
แน่นอน คำตอบคือ  ยัง!!
 
เฮ้อ..สุดแสนจะเซ็งเลยอะ  ต้องปั่นโปรเจ็คท์หัวหมุนแน่เลย
แถม Database Advance ที่ไปลงไว้ก้อสอบ final 100% ซะด้วย
ไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะเนี่ย
แล้ว Optic Fiber ก้อช่างตอกย้ำความกดดัน
ยังไม่นับ Eng ที่ยังไม่ได้สอบสัมภาษณ์เลยอะ..
เครียด  เครียด  เครียด
 
 
8月10日

คำทำนายในปีนี้




ราศีสิงห์ (๒๑ กรกฎาคม – ๒๑ สิงหาคม)

ธาตุ : ไฟ
สีนำโชค : สีน้ำทะเล ดำ น้ำเงิน
จุดเด่น : ความเป็นผู้นำ มั่นใจตัวเองสูง ใจดี ขี้เล่น มีความคิดสร้างสรรค์
จุดอ่อน : หยิ่ง เห็นตัวเองดีกว่าผู้อื่น
ราศีส่งเสริม : ราศีมีน ราศีธนู ราศีกุมภ์
วันดี : วันอาทิตย์

ทั่วไป
คุณผ่านปีแห่งความเครียดมาได้แล้วอย่างเข้มแข็ และกล้าหาญ และประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน แต่บางคนใช้พลังมากไปก็อาจจะมีผลต่อสุขภาพได้ ปีนี้ง่ายกว่าปีที่แล้ว ทุกอย่างดูประสานกันอย่างกลมกลืนทำให้คุณได้พักผ่อนมากขึ้น ความเครียดจากปีที่ผ่านมาส่งผลให้คุณต้องเปลี่ยนมุมมองในการมองโลกใหม่ รวมทั้งปรัชญาชีวิตของคุณก็ต้องเปลี่ยนไปด้วย ซึ่งจะทำให้คุณผ่านปีนี้ไปได้อย่างสะดวกสบาย คุณจะเรียนรู้วิธีการใช้พลังงานในตัวได้อย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งถ้าคุณทำได้ดี คุณก็จะก้าวหน้าในการงาน จะได้เงินเดือนขึ้นและเป็นที่นับหน้าถือตาในสังคม ปีนี้เป็นปีทองในเรื่องหน้าที่การงานสำหรับคุณ


สุขภาพ

สุขภาพของคุณปีนี้จะดีกว่าปีที่แล้ว แต่คุณก็ยังต้องระวังในเรื่องการใช้พลังงานในตัวเอง เพื่อให้ร่างกายสดชื่นกระปรี้กระเปร่า คุณควรใช้วิธีบำบัดที่ไม่ต้องใช้ยา อาจจะเป็นการนวดร่างกาย กินอาหารที่มีประโยชน์ ควรกินวิตามิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งวิตามิน บี คุณอย่าหักโหมทำในสิ่งที่ไม่ใช่หน้าที่ของคุณเอง ควรให้คนอื่นทำเพราะคุณไม่มีพลังพอที่จะทำอะไรที่นอกเหนือจากความรับผิดชอบของคุณ ไม่อย่างนั้นคุณจะเครียดมากอีก จะรู้สึกปวดเมื่อยไหล่ และคอ และร่างกายต้องการการพักผ่อนมาก เพื่อเป็นการสร้างพลังงาน พยายามหาเวลาพักผ่อนในระหว่างการทำงานบ้าง สัก ๒๐ นาทีก็ยังดี และออกกำลังกายช่วยด้วย วันไหนที่เครียดมากก็ทำงานให้น้อยหน่อย


บ้านและชีวิตครอบครัว

ชีวิตครอบครัวจะอบอุ่น เด็กๆจะมีความสำคัญต่อคุณมาก จะมีการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี อาจจะมีการซื้อขายบ้านแต่ในช่วงปลายปี อาจจะมีความไม่สงบสุขบ้างจากการเพิ่มสมาชิกใหม่ในบ้าน หรือเป็นผลมาจากการมาเยี่ยมของเพื่อนฝูง คุณอาจจะจำเป็นต้องย้ายบ้าน หรือซ่อมบ้าน ทั้งๆที่ไม่อยากจะทำ แต่สมาชิกในบ้านอาจจะเรียกร้องก็ได้ และเป็นเสียงสำคัญด้วย หลายคนจะติดเครื่องมือไฮเทคภายในบ้าน ควรจะศึกษาอย่างละเอียดก่อนตัดสินใจลงไป พ่อแม่อาจจะมีปัญหาในชีวิตสมรส และอาจจะย้ายบ้านออกไปก็ได้ หลายคนจะได้เป็นปู่เป็นย่า ส่วนคนที่ถึงวัยจะมีลูก ก็จะสมปรารถนา



ความรักและสังคม

ปีนี้คุณจะมีความรักที่ตื่นเต้น แต่ไม่ค่อยมั่นคงเท่าใดนัก คนโสดจะแต่งงาน ส่วนคนที่แต่งงานแล้วจะหย่าร้างแล้วแต่งงานใหม่อีกหน ความรักจะเกิดขึ้นอย่างปุบปับและมักเป็นรักแรกพบ เมื่อคุณคิดว่าคนนี้คือคนที่ถูกต้องแล้ว ก็จะได้พบคนที่ถูกต้องมากกว่าอีก จึงเป็นการยากสำหรับคุณที่จะตัดสินใจในตอนนี้ แม้เขาเหล่านั้นจะพร้อมให้คุณเลือกแล้วก็ตาม คุณจะตั้งมาตรฐานของความต้องการไว้สูง ซึ่งก็มีข้อดีคือ คุณจะได้พบรักที่ดี แต่ข้อเสียก็มีคือ ไม่มีปุถุชนคนไหนที่จะมีคุณสมบัติสูงถึงขั้นนั้น ฉะนั้นจึงอาจเกิดความผิดหวังขึ้นได้ จนกว่าคุณจะระลึกได้ว่าไม่มีมนุษย์คนไหนที่เพียบพร้อมไปหมดทุกอย่าง ถือว่าเป็นประสบการณ์แห่งความรักก็แล้วกัน คุณจะได้พบเพื่อนใหม่ที่ถูกใจ คุยกันรู้เรื่อง และอาจนำไปสู่ความรักที่โรแมนติกได้


การงานและการเงิน

คุณดูจะพอใจกับรายได้ที่ได้อยู่ การเงินจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับคุณ และไม่มีอะไรท้าทาย การงานจะมีความสำคัญมากกว่า คุณต้องการชื่อเสียง การยอมรับนับหน้าถือตาในสังคม แม้จะต้องแลกด้วยเงินก็ยอม คุณจะทำงานหนัก นายจ้างหรือหัวหน้าก็โหด และเข้มงวดเหมือนอยู่ในค่ายทหาร แต่คุณก็มีผลงานเป็นที่น่าพอใจ และได้รับการขึ้นเงินเดือน หรือเลื่อนขั้น เมื่อเจ้านายเห็นผลงานของคุณ เขาก็ไม่เข้มงวด แต่จะยอมรับในความสามารถ และบรรยากาศในที่ทำงานก็จะรื่นรมย์ขึ้นผู้ที่ทำงานอยู่ในวงการบันเทิงหรือศิลปะจะรุ่ง มีชื่อเสียงมาก


บทสรุป

สิ่งสำคัญที่ต้องสนใจคือ เรื่องของสุขภาพ และต้องรู้จักพักผ่อนบ้าง ไม่อย่างนั้นยามที่คุณวุ่นอยู่กับเรื่องของความรัก และหน้าที่การงาน จะเอาพลังของคุณไปหมด ทำให้เหน็ดเหนื่อยได้ง่าย ซึ่งจะเป็นอันตรายต่อตัวคุณเอง จะมีเพื่อนเข้ามามาก และคุณจะเลือกคบเพื่อน และเพื่อนแท้อาจจะทำให้คุณผิดหวังได้ ต้องเรียนรู้ถึงการให้อภัยด้วย เมื่อคุณยกโทษให้แล้ว คุณจะรู้ว่า ความผิดหวังที่คุณได้รับมาจากปัญหาของเขาเอง ไม่ได้เกี่ยวกับตัวคุณเลย
8月3日

สอบเสร็จแล้ววววว

การสอบก้อจบลงไป อย่างไม่ค่อยจะงดงามนัก  เมื่อวานนี้ เวลาประมาณ เที่ยงตรง  ถึงจะทำไม่ค่อยได้  แต่ก้อรู้สึกโล่งใจละ  สอบเสร็จก้ออารมณ์ดี กินข้าวอิ่ม แล้วก้อกลับบ้าน  ก่อนนั้นแวะไปเดอะมอล์ บางกะปิก่อน  ไปกะ ดา&ปุน แอบไปร้องคาราโอเกะ 4 เพลงด้วยกัน  ก้อร้องไม่ค่อยดีเฉพาะเพลงแรกเพลงเดียว  เลยได้คะแนนต่ำนิดหน่อย  แต่อีก 3 เพลงที่เหลือร้องดีสุดชีวิตมาก  ถึงขนาดเครื่องไม่สามารถจะให้คะแนนได้(ประมาณว่า เป็น infinity ได้) o_O" 55+
 
ต่อไปก้อเป็นเวลาของโปรเจ็คท์..ซึ่งยังไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงเลย  เริ่มจะรู้สึกกดดันนิดๆ  แต่ก้อสู้นะ!!  แต่ตอนนี้แม่มาอยู่ด้วยแหละ มาทำธุระ เลยมาอยู่ตั้งอาทิตย์นึงแน่ะ  ช่วงนี้ก้อเลยอุดมสมบูรณ์  กินๆนอนๆ (จิงๆก้ออุดมสมบูรณ์ด้วยตัวเองมาก่อนละ  สังเกตุจากตอนใส่ชุดนศ.ไปสอบ  อึดอัดมากกก)  แถมบ้านยังสะอ๊าดสะอาด  สบ๊ายสบายเลย  เข้าใจเลยว่าทำไมผู้ชายหลายๆคน ชอบผู้หญิงที่เป็นแม่บ้านแม่เรือน เหอะๆ
 
อัพแค่นี้ดีกว่า  ยังไม่ค่อยมีอาไรจะเล่า...ไว้มีอาไรเซ็งๆจามาอัพใหม่ละกัน>_<
 
 
7月28日

ฤดูกาลแห่งการสอบ~~~

ตอนนี้ทุกคนก้อคงกำลังอยู่ในช่วงสอบกัน  ไม่รู้จะมีใครว่างมาอ่านรึป่าวน้า??
 
ตอนนี้ก้อสอบไปแล้ว 2 ตัว  เป็นวิชาที่ไม่ต้องอ่านเยอะมาก..ก้อยังโอเคอะนะ(แต่ก้อใช่ว่าจะทำได้ หุๆ)  แต่ตัวสุดท้ายนี่สิ  ต้องอ่านถึง 40 หน้า!!  แถมยากๆด้วย  เนี่ยอ่านมาได้ 10 หน้าก้อรู้สึกว่าถึงทางตันซะแล้ววววว  เครียดเลย  แบบนี้ต้องหาคนติวเท่านั้นซะแล้ว  แต่ก้อยังไม่มีวี่แววว่าบุคคลๆ นั้นจะปรากฏตัวซะที  เหอะๆ
 
ยังไงซะ  ก้อต้องยึดคติว่า "ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน"ไว้ก่อนล่ะนะ  จริงมะ  เพื่อนๆก้อเหมือนกัน  สู้ๆสู้ตาย  ไหนๆ 2 เดือนที่ผ่านมาก้อไร้สาระมาเต็มที่แล้ว  2 อาทิตย์นี้ก้อฝืนๆทำตัวมีสาระ หาความรู้ใส่ตัวไว้บ้างละกัน
 
ปล.วันนี้ภาคไอทีก้อโดดวิชา Advance Database กันยกภาค  เลยโดนภาคคอมดูถูกเลย..เหอะๆ  ภาคคอมอย่าเผลอละกัน  เดี๋ยวไอที จะออกฤทธิ์ให้ดู ^0^
7月18日

เรื่องมันเศร้า

ทำไมถึงได้รู้สึกว่าชีวิตมันน่าเบื่ออย่างงี้น้า..มีเพื่อนหญิงอยู่ 2 คน ก้อดันมีแฟนกันไปแล้วทั้ง 2 คน ทิ้งชั้นเป็นสาวโสดโดดเดี่ยวซะอย่างงั้น  ไม่เห็นเตี๊ยมกันไว้ก่อนเลย!!  แถมเป็นแฟนกะใครไม่เป็น  ดั๊นเป็นแฟนกะเพื่อนในกลุ่มเดียวกันอีก  แบบนี้เวลาที่มีให้กันก้อลดลงๆ แถมยังต้องเห็นภาพที่กระทบกระเทือนจิตใจอีก(อิจฉาเค้า ว่างั้น!!)
 
ช้านก้อเซ็งอะดิทีนี้  เคยดูโฆษณานั้นป่าว  ที่คุณ..อดีตนักเล่นเปียโน  ที่เป็นอัมพาตจนแขนข้างนึงใช้ไม่ได้อะ  ก้อโฆษณาเค้าบอกว่า  จิงๆแล้ว คนเราก้อแค่ต้องการใครซักคนที่เข้าใจและอยู่เคียงข้าง  แง้ๆๆ  แล้วใครล่ะที่จะมาเข้าใจและอยู่เคียงข้างชั้นอะ  มองซ้ายก้อ - -" มองขวาก้อ -*-
 
เบื่อแล้วนะ  เบื่อๆๆๆๆๆๆๆ...
 
ปล.ชั้นบ่นเหมือนโดนแฟนทิ้งเลยนะ ว่ามะ
7月3日

เรื่องเกิดบนรถเมล์

เมื่อวานไปเดิน สวนจตุจักรมา  กะแก้ว และก้อน้องมีน(น้องมะเหมี่ยวอีกคน แต่น้องมะเหมี่ยวกลับก่อน)  ได้ของมานิดหน่อย  แต่ตอนที่กำลังตัดสินใจว่า..จะกลับเลยดีป่าวน้า??..อยู่นั้น  ฝนเจ้ากรรมก้อเทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา  พระเจ้า ทำให้เราต้องเดินต่อและเสียเงินอีก  แล้วเจ๊คนขายยังมาพูดหน้าระรื่นกะเราอีกว่า "ดีจัง..กำลังจะปิดร้านแล้วได้เงินอีกตั้งเกือบ 300"  อ่านะ..นั่นมันเงินของชั้นนะ!!(คิดในใจ)
 
เหตุการณ์สำคัญเกิดตอนที่อยู่บน รถเมล์เจ้าปัญหา  ก้อคือรถเมล์ สาย 512 ที่จะไปมีนบุรีนั่นเอง  ด้วยความดีใจที่รถเมล์มาซะทีหลังจากที่รอนานมาก เลยรีบวิ่งขึ้นไปแล้วก้อบอกพี่กระเป๋ารถเมล์อย่างรวดเร็วว่า "ไปมีนบุรีค่ะ" แล้วก้อจ่ายเงิน 19 บาท จำได้  เวลาผ่านไป 3 วิ ก้อคิดได้ว่า ชั้นไม่ได้จะไปมีนบุรีนี่นา..บอกเลยไปอีกไกลโข  แต่เงินก้อจ่ายไปแล้ว ทำไงได้ล่ะ  พอรถเมล์ไปถึงหน้าเซ็นทรัล ลาดพร้าว  เราซึ่งยืนอยู่โซนด้านหลังรถ และอยู่ในอารมณ์เมื่อยขาถึงขีดสุด  ก้อมองไปเห็นคน 2-3คน ที่นั่งอยู่ด้านหน้ากำลังลุกจะลงป้ายนี้  ก้อรีบเดินมุ่งไป ณ เป้าหมายทันที(ก่อนที่จะมีคนมาแย่ง) ด้วยความสูงมาตรฐานหญิงไทย+ไม่ได้ใส่รองเท้าส้นสูง+ลุงคนขับรถเหยียบเบรคอย่างรวดเร็ว   ก้อทำเอาตัวตัวเราเนี่ย..เรียกว่าไงดีอะ..เหมือนจะพุ่งไปข้างหน้า  เหตุการณ์นั้นเหมือนเพียงเสี้ยววินาที  แต่จำได้รางๆว่า  เหมือนมือจะพยายามจับอะไรซักอย่างอยู่หลายครั้งมาก  แต่จับไม่อยู่  สุดท้ายก้อคือ..ล้มลงไปทั้งตัว  นั่งพับเพียบแล้วมือ 2 ข้างแปะอยู่ที่พื้น(คำนวณการกระจัดแล้ว เกือบ 3 เมตรได้) ที่สำคัญระหว่างนั้นไม่รู้ทำเสียงแปลกๆอะไรไปป่าว เช่น เอ๊ย..อ๊ะ..โอ๊ะ แต่สุดท้ายจบลงที่เสียง ว้าย(จำได้เฉพาะเหตุการณ์สุดท้ายอะ)  เจ็บอะ  แต่ที่สำคัญกว่า คืออาย..ก้อมีคนมาช่วยดึงลุกขึ้น แล้วก้อพาไปนั่ง  ระหว่างเดินไปน่ะไม่มองหน้าใครเลย..อายมาก  พยายามทำตัวให้นิ่งที่สุดไม่ให้เป็นจุดสนใจ  พอถึงป้ายก้อรีบลงอย่างรวดเร็ว(ต้องตั้งใจเกาะราวมาก  กลัวล้มอีกนี่อายแย่เลย)
6月25日

โปรเจ็คท์ & เฟรชชี่ แอคชั่น

พอเปิดเทอมปุ๊บ  ก็ไปคุยเรื่องโปรเจ็คท์กะอาจารย์ปั๊บ  แล้วก็ได้อาจารย์โปรเจ็คท์เป็นที่เรียบร้อย  รู้สึกดีใจมาก  โล่งไปอีกเปราะนึง  แต่ก็ยังจำได้ที่อาจารย์บอกว่าให้ลองไปศึกษาข้อมูลมาสองส่วน  คือส่วน  image processing และก็  Recognition  ฟิตๆ  เพราะอาจารย์ขู่ไว้แล้วว่าโปรเจ็คท์นี้ยาก  เลยรีบไปหาข้อมูลมาอ่าน....นั่นเป็นเหตุการณ์สุดท้ายที่จำได้
 
3 อาทิตย์ผ่านไป  เพิ่งอ่านได้นิดเดียวเอง  55+  ก็มันยุ่งมากๆๆๆเลยน่ะ  ไม่รู้เหมือนกันว่ายุ่งกะอาไรอยู่  ก็คิดดูแล้วกันว่า 1 อาทิตย์ที่ผ่านมานี้  ไม่มีเวลาเปิดคอมมาต่อเน็ตด้วยซ้ำ  แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น  อาทิตย์นี้แหละ  ได้เรื่องแน่นอน  (เพราะมันไม่มีเวลาอีกต่อไปแล้ว) อยากเริ่มทำงานจิงๆจังๆซะที  ตอนนี้ว่างๆ ก็นั่งคิด algorithm อยู่เต็มหัวไปหมด  เห็นนั่นก้อเป็นโปรเจ็คท์  เห็นนี่ก็เป็นโปรเจ็คท์   แต่ก็รู้ว่าภาคทฤษฎีย่อมแตกต่างกะภาคปฏิบัติ
 
พูดเรื่องน้องใหม่นิดนึง  ก้อได้เห็นน้องๆแล้วบ้าง  เห็นแล้วก้ออิจฉา  ทำไมน้องๆเค้าดูเฟรชกันจัง (ก้อเรามัน 4Fแล้วนี่นา) มีน้องก้อดี  แต่ตอนนี้น้องกำลังจะทำให้พี่เสียตังค์..เศร้าใจ  แต่ก้อ..ไม่เป็นไร  ไหนๆปีสุดท้ายแล้ว  เต็มที่!!ยังไงๆ  เจอกันแน่  "เฟรชชี่  แอคชั่น" ต้องไปถอนทุนคืนให้ได้(อิอิ) และก้อเจอกันอีกที เชียร์ปี 4 นะ
 
ปล. สาวๆ ที่ว่างวันพุธไปช่วยกันหั่นผลไม้  เลี้ยงน้องด้วยนะ
ปล.2 เฟรชชี่ แอคชั่นเจอกัน  ไปช่วยน้องซื้อบัตรเล่นเกมส์ด้วย  (เพราะเราซื้อมาแล้ว)
 
 
 
 
5月28日

การเปิดเทอม ที่รอคอย

เหลืออีกแค่ 1 2 3 4 5 6 7 วัน ก้อเปิดเทอมแล้วสินะ  ช่วงนี้ก้อยุ่งวุ่นวายมากเพราะต้องพาน้องๆ ญาติๆไปรายงานตัว สัมภาษณ์ ฯลฯ กะมหาลัย เหนื่อยจิงๆ สงสัยจะไม่ใช่วัยแล้ว
     วันแรกที่ไปมหลัยเนี่ยเซ็งสุด(25) อุตส่าห์ขับรถถ่อไปถึงลาดกระบัง หลังจากที่รู้ผลตอน 4 ทุ่มคืนวันที่ 24 พอไปถึงก้าวขาลงจากรถเดินแค่นั้น  ก้อมีประกาศว่า สทส. ยังไม่ส่งรายชื่อมาให้ทางมหาลัย  นร.จึงยังไม่สามารถรายงานตัวได้  เลื่อนไปเป็นวันพรุ่งนี้   พูดอย่างงี้ฆ่ากันเลยดีกว่ามะ  เหนื่อยนะ..แล้วมารอประกาศที่มหาลัยเนี่ย  จะช่วยอาไรใครได้มั๊ยเนี่ย??
     วันที่สองที่ไปเนี่ย  ถ้ามีประกาศเลื่อนอีก  รับรองต้องมีคนตายแน่!! ดีนะที่ไม่เลื่อน
     เรื่องน้องๆผ่านไป  มาที่เรื่องตัวเองดีกว่า  ยังคิดหัวข้อโปรเจ็คท์ไม่ออกเลยอะ  มีใครคิดออกแล้วมั่งบอกหน่อยดิ  อยากรู้ว่าทำประมาณไหนกัน??
     สุดท้าย  เปิดเทอมแล้วเราหาไรทำกันดี  คิดๆไว้ก่อน  เพราะจำได้ว่าช่วงเปิดเทอมจะเบื่อๆ  เซ็งๆ ไม่มีไรทำ  แต่จิงๆไม่รู้ว่างป่าว  หรือว่าต้องไปดูๆน้องๆ มีกิจกรรมอาไรบ้างป่าวนะ จำไม่ค่อยได้แล้ว...แต่ยังไงก้ออยากเปิดเทอมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
4月11日

ว่างกันอยู่ใช่มั๊ย...งั้นมาโหวตกันดีกว่า

ทุกคนคงจะเห็นรูปที่เพิ่งใส่ใหม่แล้วนะ  เป็นรูปเมื่อปีก่อนแน่ะ  ที่ใส่แว่นด้วย(จิงๆแล้วเราไม่ได้ใส่แว่นนะ  แต่วันนั้นลองใส่เล่นๆ  และพอดีมันเป็นรูปหน้าเต็มๆน่ะ เลยเอามาให้ดูกัน)  ก้อช่วงหลังๆนี้รู้สึกเบื่อผมยาวยังไงไม่รู้  รู้สึกรำคาญน่ะ  เวลามันมาพันๆคอทีเนี่ยต้องเอามือปัด เหยียดไปจนสุดแขนเลย..ลำบากจัง^^"  แล้วพอดีไปเห็นรูปช่วงนี้เข้า  ก้อปิ๊งมากเลย  รู้สึกว่าผมยาวขนาดนี้กำลังดี  เลยตัดสินใจละว่าจาไปตัดผมซัก..สั้นๆหน่อยน่ะ(เพราะรู้สึกผมเรายาวเร็ว)
 
แต่ตอนนี้เรื่องที่ยังคิดไม่ตกก้อคือเรื่องผมข้างหน้าอะ  ก่อนนี้ไปตัดผมม้าๆมานิดนึง  บางคนก้อบอกเวิร์ค  ส่วนบางคนก้อส่ายหน้าซะงั้น  เลยไม่รู้ว่าคนที่ส่ายหน้าเนี่ยจาแกล้ง  หรือคนที่ชมเนี่ยรักษาน้ำใจกันรึเปล่า?!?  ถ้ายังไงใครที่เข้ามาอ่านแล้วก้อช่วยโหวตหน่อยละกันนะ  เล่นๆขำๆ  ช่วยหน่อยนะ คนมันว่างน่ะ...
ถ้าโหวต "ผมม้าปิดหน้าผาก"  พิมพ์ P1                              
            "ผมม้าปัดข้างยาวประมาณ..ปิดจมูก"  พิมพ์ P2      
            "ไม่เอาผมม้า"  พิมพ์ P3                                              
ปล.ใครว่างๆเหมือนกัน  ก้อมาเปลี่ยนทรงผมอย่างเรากันดีกว่านะ ^.^
3月27日

เกาะสีชังมาแล้วจ้า

หลังจากที่เพิ่งจะส่งงาน ComNetwork เสร็จไปร้อนๆ  ตามด้วยความกระวนกระวายใจอยู่ไม่น้อย(เพื่อนภาค IT ทุกคนคงเข้าใจความรู้สึกนี้ดี)  แต่เมื่อเย็นวันศุกร์ที่ผ่านมาก้อตัดสินใจไปเที่ยวเกาะสีชังจนได้  ก้อเพื่อนเก่าอุตส่าห์ชวนทั้งที  ไม่ได้เจอกันมานานก้อเลยอยากเจอนะ
 
เป็นทริปที่ค่าเดินทางก้อไม่แพงนะ  ค่ารถ88บ.+ค่าเรือ40บ.ก้อถึงจุดหมายจนได้  เพื่อนร่วมทริปก้อมีแก้ว  จุ๊กกรู่(เพื่อนเก่า) และพี่ฟ้า  พี่เจี๊ยบ  พี่เป้  จิ๊บ ตาล(เพื่อนใหม่ซึ่งเป็นเพื่อนที่มหาลัยของแก้วนั่นเอง)  เพื่อนใหม่ทุกคนก้อน่ารักมาก(ส่วนเรื่องเพื่อนเก่าน่ะ ไม่ต้องพูดถึง)  ต้องขอขอบคุณโดยเฉพาะพี่ฟ้า  ที่เป็นไกด์คอยบรรยายและอำนวยความสะดวกตลอดการเดินทาง 
 
อยากบอกว่าเป็นบรรยากาศที่คิดถึงมาก  เพราะเป็นทริปที่ประกอบไปด้วยผู้หญิงถึง 7 คน(ไม่เคยอยู่กับผู้หญิงเยอะๆอย่างงี้มานานมากกกแล้ว)  ทริปเช่นนี้ประเด็นหลักก้อต้องเป็นการเม้าท์ตลอดงานแน่นอน  แต่ถึงจะบอกว่าเป็นบรรยากาศที่คิดถึงและคุ้นเคย  แต่ก้อแอบมีรู้สึกแปลกๆนิดหน่อย  เพราะตลอด 3 ปีมานี้มีชีวิตอยู่กับผู้ชายเยอะๆมากกว่าน่ะนะ(นี่!! ไม่ต้องคิดลึกเลยนะ)
 
ที่เกาะก้อสวยดี  บรรยากาศแบบธรรมชาติๆไปชมวัง  ทะเลและท้องฟ้ากว้างๆ พระอาทิตย์ตกดิน  แล้วก้อประทับใจพระอาทิตย์ขึ้นมากๆ  สวยสุดๆเลย(แต่เพื่อนๆที่โดนเราลากมาอาจจะไม่ค่อยประทับใจนะ แหะๆ แต่ไม่เอาน่า มาเที่ยวทั้งทีจามัวนอนอยู่ใยล่ะ จริงมะ?)
 
เป็นทริปสั้นๆ 2 วัน 1 คืน ใครสนใจก้อไปได้  ไปชมบรรยากาศดีๆ สงบๆ ไปรื้อฟื้นความหลังกับเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานาน  รับรองเราคุยกันทั้ง 2 วัน 1 คืนนั้นน่ะ ยังไม่จบเลย 
ปล.คิดถึงเพื่อนเก่า PCM รุ่น 3 มากๆ 
ปล2.ว่างๆจาเอารูปมาอัพนะ  เดี๋ยวรอแก้วส่งมาให้ก่อน
 
3月17日

ฝึกงาน..ยังไม่เคยกันละสิ หุหุ

การฝึกงาน คือ
     - การต้องตื่นก่อนที่อยากจะตื่น
     - การต้องรับงานมา และทำให้ได้ตามที่สั่ง
     - การต้องโดนตำหนิ
     - การต้องนั่งเครียด..ใช้สมองทั้งวัน
     - การที่ต้องทำงาน..นอกเวลาอีก(เพื่อให้เสร็จทันเวลา)
    
     เราเริ่มรู้สึกแล้วว่า การฝึกงานมันยากกว่าที่คิด  แน่นอน การทำงานจริงต้องยากกว่านี้แน่ๆ 
 
     ก่อนนี้เคยมีคนถามว่า"จบป.ตรีแล้วจะทำงานหรือจะต่อโท" ทุกคนคงเคยได้ยินคำถามนี้กับตัวเองเหมือนกัน  เราตอบว่า"น่าจะทำงานก่อนนะ  เพราะจะได้รู้ว่าจะต่อโทด้านไหนดี ให้ตรงกับที่ชอบ" คำตอบนี้ก้อได้ยินจากคนอื่นเค้าบอกมาอีกที  ก้อเห็นว่ามันมีเหตุผล เลยเอามาใช้ตอบใครๆ(ส่วนใหญ่) แต่ลึกๆในใจยังมีอีกเหตุผล  ก้อคือ  เราคิดว่าการทำงานต้องมีปัญหาแน่เลย...ถ้างานน่าเบื่อล่ะ...ถ้างานหนักเงินเดือนก้อน้อย ไม่พอใช้ล่ะ(ถึงตอนนั้นจาขอแม่ก้อกระไรอยู่)..แล้วถ้าเจอเพื่อนร่วมงานไม่ดีล่ะ..แล้วยังเจ้านายน่าเบื่อๆอีก..ก้อเลยคิดว่า  ถ้ามันมีปัญหามากนัก ค่อยชิ่งไปเรียนต่อละกัน
     อะ อะ อ้าวว  อย่ามาทำสายตาอย่างงั้นใส่(สเปซ)เรานะ  ก้อคิดดูสิ  ถ้าเกิดเราจบโทแล้วค่อยไปทำงานทีเดียว  ทีนี้จาเจออาไรก้อต้องทนแล้ว  เพราะชีวิตต้องทำงานเท่านั้นแล้ว  ถ้าลาออกจากงานก้อต้องเตะฝุ่น  เครียดอีกกี่เดือนก้อไม่รุ 
 
     พอได้มาฝึกงาน  มันได้ feel อย่างที่เคยคิดไว้เด๊ะเลย!! ปัญหาต่างๆนานา  ตอนนี้ก้อรู้สึกดีใจนิดหน่อยที่นี่เป็นแค่ฝึกงาน  อีกเดี๋ยวก้อได้กลับไปเรียนต่อ(ปี4)แล้ว เย่ๆๆๆ แทบอดใจรอให้ถึงวันเปิดเทอมไม่ไหว
 
    นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า"เป็นเด็กก้อดีแล้ว เรียนๆไปเหอะหนุกหนานกว่าทำงานเป็นไหนๆ"
2月15日

ปวดท้องๆ จิงๆ

อยากจาบอกทุกคนว่าวันนี้..ปวดท้องมาก มากกกกกกกกกกกกกกกกก
ก้อที่เคยแอบเขียนไว้ก่อนนี้นิดหน่อย  ว่าปวดท้องมาก  สงสัยเป็นเพราะกินเยอะเกินไป
วันนี้ก้อปวดแบบนั้นอีกแล้วอะ  แต่วันนี้ก้อกินไม่เยอะนะ  ไม่รู้สาเหตุมาจากอาไร
หรือว่าเราจาเป็นโรคกระเพาะ  ยิ่งกินอาหารไม่ค่อยเป็นเวลาอยู่ด้วย
แต่สิ่งหนึ่งที่สังเกตุได้คือ จาปวดหลังจากที่กิน!! แต่มันไม่ใช่เพราะอาหารเป็นพิษนะ(คิดว่า)
ไม่เข้าใจเลยว่าเป็นไร  แล้วทำไงจาหายเนี่ย
 
ปวดจนอยากอ้วก...ปวดจนอยากร้องไห้...ปวดจนต้องขมวดคิ้วตลอดเวลา..ปวดจนต้องนอนขด..ปวดจนรู้สึกว่าท้องยืดๆหดๆ ....ปวดจนอยากจะกรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆ
2月2日

เกิดเป็นผู้หญิง..ก้อเงี๊ยะ

ความลำบากสูงสุดในช่วงนี้  ก้อคือความลำบากในการเดินทาง...
ช่วงก่อนนี้ก้อไม่ค่อยอยากกลับบ้านดึกๆ  เพราะว่าต้องขึ้นมอไซค์รับจ้างเข้าบ้าน มันก้อน่ากลัว  ถึงแม้จาขึ้นแท็กซี่ แท็กซี่ก้อยิ่งน่ากลัวกว่า เพราะรู้สึกว่าเราอยู่ในที่ๆ ปิดสนิท  เมื่อก่อนยังเรียกพี่แป้งขับรถออกมารับได้บ้าง  หรือไม่ส่วนใหญ่ที่กลับดึกก้อเพราะไปไหนๆ กับพี่แป้งนั่นแหละ  นั่งแท็กซี่กลับ 2 คนก้อยังดี  แต่ตอนนี้ตัวคนเดียว เลยลำบาก...
 
แต่ทุกวันนี้ยิ่งหนักกว่าเก่า  ขนาดกลางวันแสกๆ ก้อยังไม่ค่อยแน่ใจว่าพี่วิน(มอไซค์)แกจาพากลับถึงบ้านรึเปล่า??  พอยิ่งกลัว ก้อยิ่งเจอ วันก่อนก้อดันไปโบกรถตู้ที่ไม่มีใครในรถเลยซักคน แล้วก้อมีเรื่องต่างๆอีกมากมาย  ในทุกรูปแบบ--> สรุปว่า อันตรายมีอยู่ในทุกที่ ทุกเวลา(จิงๆนะ)
 
มาคิดตอนนี้ว่า เราแก้ปัญหาผิดจุดซะแล้ว  ไม่ใช่ว่าเราจาต้องเลือกเวลา(เช้า,กลางวัน)หรือเลือกวิธี(ขับรถ,แท็กซี่,พี่วินมอไซค์,รถเมล์,รถไฟ,เดิน!!) ในการที่จาไปไหนๆ  แต่ต้องเลือก..คน..ไปด้วยจาดีที่สุดนะ(55+ แย่เลย!)