ออกเดินทางจากลาดกระบัง ประมาณ 4 ทุ่ม วันที่ 23 หลังจากที่ไหว้พระจอมฯ แล้วก้อแวะซื้อเสบียงอันได้แก่ ขนมปัง ,beep beep ,มาม่า ,โอวัลติน ,ครีมนวดผม ,และขนมขบเคี้ยวเรียบร้อย(สนับสนุนโดยTops super market สาขา ประเสริฐ)

เดินทางด้วยรถตู้สุดหรู ตามเส้นทาง...ไม่รู้ เพราะหลับอยู่  ถึงภูกระดึง วานลูกหาบช่วยขนสัมภาระขึ้น  แล้วเอาแต่ตัวกะใจ เดินทางพิชิตภู เวลาไม่แน่ใจ ประมาณเช้าๆ 7-9 โมง จำไม่ได้แล้วอะ งงงง

เหนื่อยมากๆๆๆ  กว่าจะถึง"ซำแฮก" ซำแรกของเรา(อย่ามาถามนะว่าซำแปลว่าอาไร  แต่มีอยู่หลายซำเหมือนกัน ประมาณ 4-5ซำ) แต่ถึงเหนื่อยก้อยังหนุก เพราะใจเรายังเต็มร้อย ขึ้นถึงยอดภูเป็นกรุ๊ปแรก ประกอบด้วย ปอย แนน แทน ปอ พี่โจ้ แอร์ ซึ่งต่อไปจะเรียกกรุ๊ปนี้ว่า กรุ๊ป no.1 เวลาบ่าย 2โมงนิดๆ ตอนนี้ เหลือใจอยู่แค่70 แล้ว

กรุ๊ป no.1เดินทางราบอีก 4 กิโลถึงที่พัก ใช้เวลา 1 ชั่วโมง  ไปจองที่กางเต๊นท์ ขนสัมภาระ แล้วก้อช่วยกันกางเต๊นท์จนเสร็จ(+1 ชั่วโมง) กรุ๊ป no.2 ตามมาถึง ประมาณ 6 โมงเย็น

อาบน้ำ ไปกินข้าวกัน(มีต้มมาม่ากินด้วย) อาหารบนภูแพงมากๆ น้ำเปล่า ขวดละ 20 ข้าวจานละ 40 โดยเฉลี่ย กลางดึกคืนแรก  เล่นบวกเลขกัน ผล บวก =1 (บาท)

                รวมระยะทางเดิน วันที่ 1 ประมาณ 9 กิโลกว่าๆ 

วันที่ 2 เดินทัวร์  ไปไหว้พระพุทธเมตตา  น้ำตกถ้ำใหญ่  สระแก้ว และหน้าผา ประกอบไปด้วยผาแดง ผาเหยียบเมฆ ผานาน้อย  ผาจำศีล ผาหมากดูก  และผาหล่มสัก

ที่สระแก้ว เค้าบอกว่าให้อธิษฐานแล้วโยนเหรียญ  แอบขอไปอย่างนึง ไม่รู้จะสมปรารถนาจิงรึป่าว(เพราะโยนลงไปแปะบนซุงต้นใหญ่ที่จมอยู่ในสระพอดี)  ผลเป็นไงแล้วจามาบอกนะ  รออีกซัก..5-6 เดือน(ให้รอนานไปป่าวเนี่ย)

ส่วนที่ผาหล่มสัก ไปดูพระอาทิตย์ตกดิน แต่ไม่ได้เห็นเพราะฟ้าไม่เปิด  (เช่นเดียวกันกับที่ตอนเช้าไปดูพระอาทิตย์ขึ้นก้อไม่เห็นเหมือนกัน) ออกเดินจากผาหล่มสักกลับที่พักตอน ประมาณ 6 โมงกว่า  ระยะทาง 8.9 กิโล  มืดมากๆ  ต้องใช้ตะเกียง และไฟฉายช่วย  เดินเมื่อยขา  แต่ก้อพอทน เดินไปได้เรื่อยๆเพราะเป็นทางราบ  ระหว่างทางไม่มีไรทำ เลยเล่นต่อเพลง  ต่อชื่อหนัง+ละคร  ไปพลางๆ  ทำให้เวลาผ่านไปเร็วขึ้นเยอะ  หนุกดี  เพราะเวลาปกติ  คงไม่ตั้งอกตั้งใจเล่นกันขนาดนั้น  กลับถึงที่พัก ประมาณ 4 ทุ่ม...ไม่มีแรงทำไรต่อแล้ว 

                 รวมระยะทางเดิน วันที่ 2 ประมาณ 25 กิโล 

วันสุดท้าย  คิดว่าจะตื่นสาย แต่ก้อตื่นตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง  เก็บของไปฝากลูกหาบลงอีก  กินข้าวเช้า  และแวะเขียนโปสการ์ดส่ง  ออกเดินทางลงตอน เที่ยงครึ่ง ผู้หญิง 5 คนที่ไปต่างเจ็บเท้ากันคนละนิดละหน่อย  หลังจากที่เดินไปเมื่อวาน  ใจเหลือแค่ 60 แล้ว  แต่ก้อแอบคิดว่าคงจะง่ายกว่าตอนขึ้น  แล้วก้อได้รู้ว่าไม่จิงเลย  ปวดขามากๆ  เพราะทางชันๆแล้วต้องค่อยๆย่อเข่าลงไป ทีละขั้น ๆ เริ่มเหนื่อยขึ้นๆ ๆ เรื่อยๆ  ตอนลงมาจากซำสุดท้าย ใจเหลือแค่ 30  วินาทีที่เห็นซุ้มแรกที่ขึ้นมา ดีใจมากๆอะ

เดินทางกลับด้วยรถตู้สุดหรูคันเดิม  มาถึงบ้าน เช้าวันนี้  ตี4

ปล.แอบเขียนบันทึกทิ้งไว้  ที่ร้านที่ผาหล่มสักด้วย  ใครได้ไปแวะอ่านได้นะ  ที่ร้านกาแฟอะ  KMITL นะ

สรุปว่า  โทรไปขอแม่รอบสุดท้าย  ล่าสุด(เมื่อวานนี้)  แม่ให้ไปเที่ยวแล้วแหละ  ฟังดูก้อน่าจะเป็นข่าวดีใช่ปะ  แต่รู้สึกว่าในใจมันยังไม่ได้ยินดีไปซะทั้งหมด  ยังมีความรู้สึกสับสนเล็กน้อย

ได้ไปเที่ยวแล้ว!!

แต่ท่าทางแม่จะงอน 

เดี๋ยวแม่ก้อคงหายงอนไปเองแหละ

เราเห็นแก่ตัวปะเนี่ย(เหมือนเอาแต่ใจตัวเอง)

แต่แม่อนุญาตเองนี่นา เราไม่ได้บังคับนะ

โทรไปถามแม่อีกรอบ "ถ้าไปแม่จะโกรธป่าว??"

"อยากไปก้อไปเถอะ"  "งั้นไปนะคะ"

ได้ข่าวว่ามีทาก  ดูดเลือดด้วย(ท่าทางจาลำบาก)

ความลำบาก  จะทำให้ได้เจอเพื่อนแท้(ได้ข่าวว่าทากมีเฉพาะหน้าฝน)

ท่าทางจาเสียตังค์เยอะ  ต้องซื้อหมวก ถุงมือ ฯลฯ แล้วก้อค่ารถ ค่ากินอยู่อีกล่ะ

.........

ช่วงนี้รู้สึกเศร้าใจ  เพราะว่า  จาไม่ได้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ  ก้อเค้าแอบมีทริปภูกระดึงกันอะ  ฟังดูก้อน่าสนุกดี  ตั้งแต่วันที่ 23 ไปประมาณ 3-4 วัน  โดนเพื่อนกดดันให้ไปให้ได้  บอกว่าเพื่อไปเพิ่มปริมาณผู้หญิง  กะไปหารค่ารถ  คบเพื่อนดีมากเลยนะช้านน  แต่ยังไงก้อตามก้ออยากไปอะนะ  นานๆจะมีทริปจริงๆจังๆซะที  แต่ว่า..แม่ไม่ให้ไปอะ  ทำไงดีล่ะ  (อย่าบอกนะว่าให้หนีไป)  แล้วรู้สึกว่าตั้งแต่ไปขอแม่ไปเที่ยวแล้วแม่ปฏิเสธเนี่ย  แม่ดูจาใจร้ายขึ้นมากๆด้วย  เลยไม่กล้าไปขออีกเลย

ที่น่าสงสารยิ่งกว่านั้นก้อคือ ขาดคนเห็นใจ  ไปแอบเกริ่นกับพี่ปาร์คมา ปรากฏว่า

พี่ปาร์ค : คำพูด"แม่คงหวงแหละ  ลูกสาว  เป็นเค้าเค้าก้อหวงเหมือนกัน"(หน้าตาดูจริงจังมาก)

            ท่าทาง->สายตาดูเหมือนจาเศร้าหมองเล็กน้อยคล้ายเห็นอกเห็นใจ  แต่มองเห็นประกายความดีใจอยู่ภายในลึกๆยังไงม่ายรุ  อีกทั้งบรรยากาศรอบตัวก้อดูผ่อนคลาย  คล้ายๆกับว่าโล่งอก

พึ่งพี่ปาร์คไม่ได้  เลยแอบไปคุยกะพี่แป้ง

พี่แป้ง : คำพูด"ก้อไม่ใช่ไม่อยากให้ไปหรอก  แต่ว่า..ไม่ไปก้อดีไปอีกแบบ" ยังไง?

           ท่าทาง->ตอนแรกดูเหมือนไม่ได้สนใจใยดี  ภายหลังจึงแสดงท่าทางเหมือนขบคิดเล็กน้อย เพื่อหาคำพูดประมาณว่า ก้ออยากช่วย(นิดหน่อย)  แต่จริงๆคือ..ไม่อยากอยู่เป็นในๆ

สรุป ทั้งบ้านหวงช้านนน ไม่อยากให้ช้านไปไหน  ช้านควรจาดีใจใช่มั๊ยเนี่ย...

     นี่ก้อผ่านมา 3-4 วันแล้ว  หลังจากที่ชุมชนชาว 5E ได้ไปร่วมกิจกรรมรับน้องที่รอคอยกันมาแสนนาน  ซึ่งเริ่มออกเดินทางตั้งแต่เช้าวันเสาร์ทีผ่านมา ถึงแม้การเดินทางจะต้องผจญกับความลำบาก  อย่างเช่น  สายลม(ศัตรูตัวฉกาจของผม)  และแสงแดด(ศัตรูตัวฉกาจของผิว)ก้อตาม  แต่เมื่อไปถึงยัง บังใบรีสอร์ท  สถานที่ทำกิจกรรมของเราครั้งนี้แล้ว  ก้อมีความรู้สึกว่าน่าจะมีเรื่องสนุกๆเกิดขึ้นซัก 2-3 เรื่องแน่ๆ 

     และแล้ว ก้อเป็น 3 วันที่หนุกหนานสำหรับหลายๆคน  และออกจะมึนๆสำหรับบางคน  มีกิจกรรมเล่นเกมส์กับน้องๆ  ขำๆ  น้องน่าร๊ากกก(เอ๊ะ! ยังไง)  ได้ไปเล่นน้ำทะเลนิดหน่อย  ต้องขอขอบคุณบรรดาลิงๆทั้งหลายผู้อุทิศตนให้กับเกมส์ลิงชิงบอลใต้น้ำ 55+  ได้ไปเดินเก็บเปลือกหอยตอนเช้า  แล้วก้อเดินชมวิวทะเลตอนเย็นๆ(แต่ดูเหมือนจะเป็นแข่งแรลลี่เดินเร็วกันมากกว่า) ได้นั่งรอดูดาวตก(แต่แห้ว)  แล้วก้อได้เห็นดาวตกจริงๆ ในคืนที่ 2 แต่พลาดอะ ดันอธิษฐานไปว่า"ขอให้โลกสงบสุข" -->นี่พูดจริงนะตื่นเต้นไปหน่อย รีบอะ

     ที่จะต้องพูดถึงอย่างแน่นอนที่สุด  เพราะเป็นส่วนที่น่าประทับใจที่สุด  ก้อต้องเป็นพิธีบายศรี อยู่แล้ว  บรรยากาศเวลาที่ทุกอย่างเงียบสนิท  แล้วก้อมีเสียงพี่ๆร้องเพลงให้น้องอะ มันเป็นอะไรที่รู้สึกว่า  มันมีคุณค่าอะนะ  ไม่ใช่แค่การร้องเพลงยังไงไม่รู้  เวลาที่น้องเดินผ่านมาแล้วทำท่ากลัวๆกล้าๆ  และสุดท้ายก้อตัดสินใจเดินมาให้เราผูกข้อมือให้  ก้อจะรู้สึกดีใจที่น้องอยากรู้จักเรา  ก้อไม่รู้จะพูดอะไรกับน้อง  แต่หลักๆก้อหวังให้น้องทุกคนโชคดี  ถ้ามีปัญหาพี่ทุกคนก้อยินดีช่วยเสมออยู่แล้ว

     วันเดินทางกลับได้ถ่ายรูปนิดหน่อย  แล้วก้อเดินทางกลับอย่างสวัสดิภาพ กลับถึงบ้านประมาณ4-5 โมงเย็นวันจันทร์มั้ง

Special Thanks

     - ขอบคุณพี่เฮงที่ทำทานโรตีให้กับปากท้องที่หิวโหย

     - ขอบคุณพี่นะที่เลี้ยงไอติมน้องๆ(อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก)

     - ขอบคุณ(ตามมารยาท)สำหรับพี่ปีแก่ผู้ร่วมวงรำพัด  ที่มาดูดทรัพย์สินส่วนรวมไปหมด..หมดกัน

     - ขอบคุณแก๊งค์ water boy ที่อุทิศตนให้กับการแสดงโดยไม่ห่วงภาพพจน์ของตัวเองเลย ทำให้หลายๆคนหายเครียดไปได้เยอะ